Hava durumu şöyle, mevsim normallerinde hava günlük güneşlik.
Şimdi de...
Bu bir 1958 Cadillac Eldorado Seville
Gleneagles yeşili,
döşemeleri de Bimini çim yeşili,
üstleri koruyucu plastik kaplı.
335 beygir gücünde bir V8 motoru var.
Sıfırdan 100'e 10,7 saniyede çıkıyor ama kimin umrunda?
Direksiyon başındayken insanlar size ne kadar uzun bakarsa o kadar iyi.
Ellili yılların sonunda işinin zirvesinde bir Amerikalı olsaydınız,
Las Vegas'ın tekerlekli versiyonunu kullanmak istediğinizde
adresi buydu.
Sizi gaza getirdiği gibi kendisi de gaza gelir.
ELDORADO CADILLAC MOTORLU ARAÇLAR BÖLÜMÜ
- Alo? - Don? Ben Jerry.
O kadar heyecanlandım ki pantolonumu indirip roketimi ateşleyeceğim.
Ne oldu Jerry? Para mı lazım? Nasıl yardımcı olabilirim?
Seni görsem bugün?
Şu araba şeysi için tam bir tırtıkçı gibi.
- Benim için çok şey ifade ediyor. - Öyle mi?
Daha ziyade hiçbir şey.
Ben Jerry Seinfeld, programımızın adı Comedians In Cars Getting Coffee.
Çok komik.
Bugünkü özel konuğum, bana soracak olursanız,
stand-up komedi abidesinin dört isminden biri, Bay Don Rickles.
Bu arada diğer üç isim de Pryor, Carlin ve Cosby.
Don ile tanışıklığım yirmi yıldan fazla,
ve gördüğüm bildiğim kadarıyla harika biri.
BEVERLY HILLS OTELİ
- Selam? - Don?
Ne demek yahu "Don"?
Hey Allahım kasap dükkanında değiliz ki. "Don."
- Bay Rickles? - Elini çabuk tut,
çünkü ödediğin parayla kontak fazla çalışmaz.
Mezuzayı öpeceğim?
- Sen inanmıyor musun? - Hayır.
Tamam sen şu inançsız Yahudiler'densin.
- Sen mi süreceksin? - Evet.
Ben süreceğim sen de yanında koşarsın. Uyar mı?
- Şapka takmak zorunda mısın? - İstemiyor musun?
Yüzünü görelim. Para döküyorum Don Rickles için.
Beni 1958'e geri götür.
1958'de böyle bir araba alabilir miydin?
Yok, yok. Bisiklet.
O günlerde, rahmetli annemin arkadaşları götürürdü beni çeşitli işlere,
mutfakta oturur, patronun gelip şu lafı etmesini beklerlerdi,
"Bu adamı burada istemiyoruz, işimizi mahvediyor."
En güzel anım Amerikan Dramatik Sanatlar Akademisi'ne gidişim.
- Komediyle bir ilgisi yok. - Biliyorum.
- Ama program komediyle ilgili. - Öyle mi?
Arkadaşların kimdi? Kimlerle takılırdın?
Herkie Styles vardı.
Herkie Styles.
- Çok iyi bir komedyen ismi. - Çok iyi bir komedyendi.
Ben öyle çok takılan biri değildim, ganyana şuna buna gideyim...
- Hiç yapmadım. - Nereye? Ganyana mı?
- Vegas işte. - Kumar diyorsun.
- Aynen. - Peki.
Tamam kumar oynamazdın. İçki var mıydı?
Şişe ağzımda, votkayı damlatarak diyeyim sana.
Böyle biraz cesaret alıp çalışırdın o mekanlarda.
Tamam.
Diyet Cola işe yaramıyordu.
Öyle bir hal aldı ki, çalışmadığımda asla içmedim.
Asla.
- Gerçekten mi? - Lokanta hariç tabii.
- Ama evde asla. - Asla deme. İçiyormuşsun.
İsimsiz Alkolikler şefi misin sen yahu?
- Öğrenmeye çalışıyorum... - Bana fırça atıyorsun.
- Ne olduğunu öğrenmek istedim. - Bu hoşuma gitmedi.
Karım da çok yapar. Sürekli ilacımın yerini değiştirir.
Sabah kalkıp derdim ki, "Barbara haplarım nerede?"
O da "Bul şunları" derdi.
Onun yüzünden hayatta kalmak için hazine avına çıkardım.
Kimi severim biliyor musun?
- De Niro. - Onunla Casino filminde çalıştım.
Biliyor musun ne yaptım? Daha açılış repliği, vallahi Jerry,
ışıklar hazır, Scorsese filan...
Tam "kayıt" dediler, De Niro da başladı, "Biliyorsun...
Charlie, ben..."
Dedim ki, "Bir saniye. Ben bu adamla çalışamam.
Ağzının içinde konuşuyor, hem de tükürüyor. Olmaz böyle."
Ekip yerlere yattı.
Dediler ki "Bir şey deme. De Niro anlamayalım diye yapıyor."
İki gün sonra her gece soyunma odasında votkalıyorduk.
"İtalya'ya." Şak.
Ağzına içki koymazdın.
Dört ABD başkanına gösteri yaptım.
Vay.
Biri Reagan içindi sanırım. Nasıl bir geceydi?
Mesleğimin en heyecanlı gecelerinden biriydi.
Sinatra dedi ki, "Bay Rickles yoksa ben de yokum."
- Böyle dedi. - Sahi mi?
Reagan sevdi beni, çünkü başkanlığında çok geçtim dalgasını.
Dedim ki, "Kuzenim perşembe elektrikli sandalyede.
Bir telefon. Bir telefon. Ronnie bu kadarcık bile yeter.
Unut golfü.
Tek söyleyeceğin şey, "Müdür, adam suçsuz."
Neredeyse sandalyeden düşüyordu.
Asıl bomba Billy Graham konusuydu.
"Doktor Graham, elimi bir düzeltseniz. Beni deli ediyor."
Senin yaptığını yapanlardan çok daha komik olman lazım.
Rol yok, "Don'un şu esprisini duydun mu" diye anlatılamazsın.
Komik olanı hep en saf haliyle kullanıyorsun.
- Sağol. - Yapması çok zor bir şey.
Bütün komedyenler bilir bunu.
Copacabana'da çıkmak nasıldı?
Beni kırk yıl boyunca Joe Scandore idare etti.
Joe'yu hatırlıyorum.
Çok insan tanırdı, bazıları da pis tiplerdi.
Anlıyorum.
O günlerde bir fırsatını bulup bir gece kulübünde çıktım.
Beni komik buldular. Bu sayede girdim Copa'ya.
Önemli herkes gelirdi.
Gerçekten. Jules Podell dedi ki, "Bu adamı mekanımda istemiyorum."
JULES PODELL COPACABANA'NIN SAHİBİ
"Müşterimle dalga geçecek ukala dümbeleklerine ihtiyacım yok.
Burası seçkin bir yer. Burası Copacabana.
Ve bu çocuk, ben hayatta olduğum müddetçe burada yıldız olmayacak."
Joe'nun sesi cırtlaktı,
"Niye tatlım? İyi bir komedyen. Anlamıyor musun?"
"Umurumda değil Joe. Bu mekanda olmayacak."
İki gün sonra, "Merhaba, Don.
Sen çok zeki ve çok eğlenceli bir adamsın,
ve Copacabana'da yıldız olacaksın."
Bir şeyler yedin mi bugün?
Müsli yedim.
- Müsli mi? - Evet.
Sahiden de 1958'de yaşıyorsun.
- Evet. - Kahveye ne dersin?
- Olur. - Kahve içecek havada mısın?
Evet. O nasıl soru. Amerika'dayız. Tabii ki içerim.
Haydi gidip içelim.
- Kahve? - İki kahve, lütfen.
Teşekkürler.
Ve sakarin.
Şişmanlatmasın diye mi?
Mayıs'ta seksen yedi.
Seksen yedi. Nice uzun ömürler.
Çalışmaya devam ediyorum. Devam etmek zorundayım.
Ben Filipinler'deyken şöyle bir şaka vardı...
Liseden mezun oldum, tutunamıyorum.
Okulda yıldız, hayatta başarısız.
Rahmetli babam dedi ki "Grand Central İstasyonu'na gidiyoruz.
Askere yazılacaksın. Liseden ayrılacaksın."
İlk yaptıkları şey, tansiyonumu ölçmek.
Çünkü biliyorsun hiperaktifim, sinirlerim gergin. Bugünkü gibi.
Adam pompalıyor...
"İyi misin sen?"
Diyorum ki, "Evet doktor. Ne oldu?" "Yok bir şey.
Şuna da bakalım..."
Dört kere falan yaptı.
Dedi ki, "Tamam."
"Ne oldu?" dedim, "Artık denizcisin evlat."
Ben de dedim ki, "Özel Hizmet istiyordum. Komedi ve şakalar yapıyorum."
"Komedi ve şakalar."
- "Neresini isterdin peki?" - "San Diego, efendim.
Yani orası, gösteri için çok iyi bir yer."
"San Diego. Gösteri."
Sonra baktım ki gemideyim.
"Nereye gidiyoruz?"
"Filipinler'e."
Gemide gösteri mi yaptın?
Evet gemide gösteri yapıyorduk.
- Gece bir platform koyuyorlardı. - Tamam, tamam.
"Rickles yayında" deniyordu.
Ama benim esprim... Her zaman...
"Komedi yapıyorum."
İçimizden biri hep "Patlat gitsin" derdi. En büyük esprimdi bu.
"Patlat gitsin. Komediyi dert etme. Bunu sonra konuşuruz."
Sonra 20 mm'lik silahtayım.
Dumanlar dağılınca, tenekeyi yere koyuyorlar.
"Yüzbaşım, olmuyor...
Yani ben komedi yapıyorum."
Kimbilir ne dangalaktım.
Belki de beni göndermeleri lazımdı, bilemiyorum.
- Tam savaşın ortasına. - San Diego'ya.
Evet, bombaların ortasına...
Bob Newhart ve ben. Müthiş değil mi?
- Birbirinden tamamen farklı iki adam. - Doğru.
Adam Orta Batı'dan.
Dev gibi ve nazikti, ömrü uzun olsun.
Ve eşler. Bunu gösteride anlatırdım.
- Evet. - Eşler.
- Sen de karından bilirsin. - Evet.
Karın ya da sevgilin hoşlanırsa...
Sen adamdan hoşlandın ama karın adamdan hoşlanmadı.
- Biter. - Aynen.
- Haksız mıyım? - Doğru.
Dedim ki, "Bu adam bir harika, Barbara."
"Onu bir daha görmeyeceksin."
Avrupa'daki gibi, Harrods'dan alışveriş yapıyorduk.
- Evet. - Alıyor tabii... "Şu eldiven iyi.
Bak şu eteği de alacağım. Ve tabii şu ceketi.
Şu eşarbı da ver. Evet şunu."
Ben de diyorum ki "Vay be, ne güzelmiş bu kravat."
"Ona ihtiyacın yok."
Adım buydu: "Ona ihtiyacın yok."
- Beysbol sevenlerdensin. - Dodgers.
Yedek kulübesine inerdim hep.
Lasorda bir akşam yanıma geldi,
dedi ki, "Git de al atıcıyı oyundan."
Formalıyım.
Sahaya girdim. 50.000 kişi.
"Ver topu."
"Bak beni tanımıyorsun. Ne işin var senin burada?"
Harry Wendelstedt, rahmetli oldu, baş hakemdi, koşarak geldi.
Koruyucu maskesini çıkardı, "Ne oluyor be?
Don, Vegas'ta Dean Martin gösterisinden dört bilet bulur musun?
Dört. Sadece dört."
Size ne getireyim?
Çin'in bir resmi?
- Beraber gideriz. - Sarah.
Evet?
- Buluşuruz. Kimseye çaktırma. - Söylemem.
Çünkü seni görür görmez anlamıştım. Sen ve ben.
O günlerde benim yaptığım, görülmüş şey değildi.
- Evet. - "Ne yapıyor bu?" deniyordu.
Başlangıçta, seyirci arasında ukala bir adam vardı. Montreal'de.
Gerçekten feci birisi.
Tam da en önde oturuyor. Karısına baktım.
Dedim ki, "Efendim, karınız mı?"
"Evet."
Dedim, "Ooo."
Hemen arkasından...
Jerry, dedim ki...
"Bildiğin geyik bu."
Sonra orkestraya döndüm.
"Delirdim mi ben? Gelin bakın millet."
Hepsi ayağa kalkıp baktı, "Ooo."
- Afiyet olsun. - Teşekkürler.
Yaşlı bir Yahudi'nin salata yemesi var sırada.
- Evet. - Evet.
Frank Sinatra'ya yaptıklarımı yapan yoktur.
Nur içinde yatsın, severdim onu.
Sahiden arkadaş mıydınız?
- Burada oturuyoruz değil mi? - Evet.
Başlardı lafa, "Biliyorsun..."
Derdim ki, "Frank, ben konuşuyorum."
- Başka kimse yapamazdı. - Kimse.
Şöyle olurdu...
- Severdi yani. - Severdi.
Vegas'ta bir geceyi anlat. Sen çalışıyorsun, o çalışıyor.
- Gösteriden sonra mı takılırdınız? - Evet.
- Anlatsana şunu. - Genelde arabayla peşinden giderdim.
"Bekle, Frank."
Her sözüne bayılırdık.
Yanında olup istediği şeyi yapmak heyecan vericiydi.
- Neden? - Karizması vardı...
Girerdin bir lokantaya, hayat dururdu.
- Dururdu, o derece. - Doğru.
Gösteriden sonra gittiğimiz bir yer vardı,
sabah beşe altıya kadar otururduk içkilerimizle.
- Beşe altıya kadar? - Evet.
Sonra da sabahın köründe Mead Gölü'ne giderdik.
Su kayağını öyle öğrendim.
Tek kayakla, çift kayakla resimlerim var.
- Bütün gece oturduktan sonra? - Evet.
- Su kayağına? - Su kayağına.
- Otelin birinde kalıyoruz... - Evet.
Monte Carlo'dayız.
Kocaman cumbası var, oturmuşuz.
Frank, Tony, ben.
Ve...
Işıklar çakıyor. Du duf, du duf.
Frank dedi ki, "Don.
Sen ve Julie, dışarı çıksanız
o kameramana, fotoğrafçıya, her neyse, söylesenize
resim çekmeye devam ederse götüne yiyecek tekmeyi."
- Evet. - Yağmur yağıyor, şimşekler.
Şimşek çakıyor. Du duf!
Dedim ki, "Şimdi, Frank..."
"Bana Frank falan deme. Git de durdur şu herifi.
Dursun... Hemen kessin."
Tabii.
Çıktım kapıya, smokinliyim, başladım,
"Hiç konuşma. O kamerayı da..." Kendi kendime diyorum.
"Kes şu şimşeği, tamam mı?"
Allahtan durdu yağmur.
Biz de sırılsıklam gelip oturduk.
Dedi ki, "Sağolun. İyi iş çıkardınız."
Gerçektir.
Şuna eminim, biraz daha okuyabilseydim,
çok iyi bir psikiyatr olabilirdim.
Sahnede bunu yapıyorum, bir tür psikiyatri biçimi.
Evet ama ne eğlencesi var ki? İnsanlara...
Bilmem, yapmadım ki.
Ya psikiyatr olsaydım üzerinden düşünüyorum esprileri...
Tabii, hayallere ihtiyacın varsa sen bilirsin.
Vegas'ta sahne almaya başladığın ilk senelerde,
son gösterilerinin saati neydi?
Gece on iki, iki ve sabah beş.
- Gecede üç gösteri? - Üç gösteri.
Bir barda, şöyle adamlarla...
"Eddie, bir saniye. Komik mi bu adam?"
Çok zordu. Zor.
- Sabah beşe kadar? - Ya.
"Efendim bir saniyeniz olursa bir bakar mısınız?"
Sahnedeyim, değil mi?
Yani salon tıklım tıklım dolu.
Kumarhane tıklım tıklım ve deli gibi gürültülü.
Mümkün değil gürültüyü kesmek.
Ve ben kumarhaneye koşup masalarda alırdım soluğu ve bağırırdım,
"Tamam! Bu kadar!
Benim sahnem var ve bu gürültü kesilecek! Tamam mı!"
Babamın mezarı üzerine yemin ederim...
The Tonight Show programında senin için matador müziği çalmak kimin fikriydi?
Benim.
- Senin mi? - Evet.
Rastlantı.
- Benim. Ben yaptım. - Tamam.
Ben programa çıkınca...
Bob Hope'un o günlerde yardımcı kart olayı vardı...
George Foreman'la bir yerde kartı çıkarıp dedim ki,
"George, köşede dur ve nakavta kadar yolun var."
Şimdi yazamazlar böylesini.
Ve söyleyiş biçimim... Komik bir şey değildi.
Ama söylediğimde gülüyorlar, söyleyiş biçimim.
- New York'ta büyüdün değil mi? - Evet.
Hâlâ var mı akrabaların?
Annem.
- Hayatta mı? - Evet, 99 oldu.
Aman Tanrım!
Ben niye şikayet ediyorum ki?
Ben de onu merak ediyorum ya.
Don Rickles'ı psikiyatrist olarak kimse istemez.
Sana güveniyorum, söylediğimiz bir şey kötü duruyorsa...
- Gebertirim seni. - Yapmam öyle şey.
Aptal mı sandın beni?
Evet.
...masa esprisiydi çoğunlukla.
- Duydun mu o ismi? - Biliyorum.
Alırdı unu, ağzına koyup derdi ki,
"Hanımefendi, acaba şu şeyi..."
Ve hepsini masaya saçardı.
İnanılmaz komikti. Geberirdin gülmekten.
Sonra sahneye çıktığında, al çöpe at.
Dört veya beş esprisi vardı, hepsi bu.
Ama gündüz Cabana'da aynen bu halin gibi olurduk...
Sandalyeleri yere vura vura gülerdik.
- Demek öyle. - Geberirdik.
Anladım.
- Peki şey? - Sonra mekâna giderdik.
Sonra kalabalığın karşısına geçiyorlar, sıfır.
Ölü. Ölü.
Nedendi, Don?
Kimbilir?
Kimbilir neden?
Hesabı ben halledeyim.
Israr ediyorum.
Kapmak için verdiğim mücadele?
Altyazı çevirmeni: Füsun Canbolat